فصل هيجدهم‏

خانه خدا و چگونگى دعا

مولود كعبه و تربيت شده رسول خدا .حضرت على ـ عليه السلام ـ مى‏فرمايد :
« نمى‏بينيد خداى سبحان پيشينيان از آدم ـ عليه السلام ـ تا پسينيان از اين عالم را آزموده ـ به حرمت نهادن ـ سنگهايى بى زيان و سود كه نمى‏بينند و نمى‏توانند بشنوند . . . و اگر خداى سبحان مى‏خواست خانه با حرمت و عبادتگاه با عظمت خود را ميان باغستانها نهد و جويبار در زمين نرم و هموار . . . » . ترجمه از : نهج البلاغه ؛ خطبه 192 .

در حديثى قدسى از قول خداوند آمده است : « نا جَليسُ مَنْ ذَكَرَنى . . . » « من همنشين هر آن كسى هستم كه مرا ياد كند » . اصول كافى : كتاب‏7 ، باب 21 ، حديث 4 .

خانه خدا و چگونگى دعا

مريم كوچولو وقتى ديد خانم معلم به سؤال او توجه كرده و با او صحبت مى‏كند ، خوشحال شد و در حالى كه سعى مى‏كرد مثل بزرگترها با دقت و شمرده صحبت كند .

پرسيد : « پس چرا مى‏گويند كعبه خانه خدا و قبله مسلمانان است ؟ »

خانم معلم گفت : « براى اينكه همه مسلمانان در هر كجاى جهان كه هستند ، وقت نماز خواندن ـ چه نماز جماعت و چه نماز به تنهايى ـ همه به يك جهت توجه كنند و با اين كار متحد شوند و دلشان قوى شود .

مسلمانان به حج مى‏روند تا بعضى از شعائر را بجا آورند ، به ياد خدا و روز قيامت و محشر باشند . اين كارها را از روى اختيار انجام مى‏دهند . اگر دور خانه‏اى ـ كه از سنگ ساخته شده ـ مى‏چرخند و طواف مى‏كنند ، براى اين است كه خدا خواسته آنان را امتحان كند . وقتى خدايى داريم ، بايد به دستورات او عمل كنيم .

همچنين وقتى گروهى از مسلمانان از همه كشورها در يك جا جمع مى‏شوند ، تبادل فكرى انجام مى‏دهند ؛ از مشكلات همديگر آگاه مى‏شوند و سعى مى‏كنند تا آنها را برطرف كنند و از كفار و مشركان اعلام برائت و بيزارى مى‏كنند .

و نيز وقتى همه براى عبادت : نماز و دعا به يك قبله و يك طرف توجه مى‏كنند ، تمركز فكرى پيدا مى‏كنند » .

خانم معلم بعد از اين توضيحات گفت : « دخترم ! روشن شد ؟ »

مريم كوچولو كه از جواب دادن خانم معلم به سؤالش خيلى خوشحال شده بود و در دلش احساس شجاعت مى‏كرد ، با صحبت‏هاى خانم معلم فكرش كمى باز شد و با اعتماد بيشترى از او پرسيد :

« خب ! حالا ، آيا خدا به ما نزديك است تا وقت دعا كردن ، آهسته با او حرف بزنيم يا اينكه از ما دور است و بايد با صداى بلند با او حرف بزنيم ؟ »

همه تعجب كردند كه اين دختر كوچك سؤالى كه نسبت به سن او عجيب است ، مى‏پرسد .

خانم معلم گفت : « ماشاءاللَّه به شما دختر با هوش و فهميده ! الآن برايت توضيح مى‏دهم . خداى متعال به همه چيز و همه كس نزديك است و همه صداها حتى سخن دل ما را مى‏شنود . به همه چيز دانا و بر هر كارى تواناست . همچنين ملائكه ، همه كارها و حرفهاى ما در اين دنيا را ضبط مى‏كنند و آنها را در روز قيامت مانند يك فيلم به ما نشان مى‏دهند تا هر كس پاداش يا سزاى كارهاى خود را ببيند » .

بعد خانم معلم دفتر خود را كه قبلاً از روى آن مى‏خواند ، باز كرد و گفت : « اين مطالبى كه مى‏گويم را اگر مى‏خواهيد بنويسيد ! آيه :

« وَ عِنْدَهُ مَفاتِحُ الْغَيْبِ لا يَعْلَمُها اِلّا هُو » را شما بلديد . (انعام 6 : 59) ، آيه‏اى است كه در نماز غفيله بين نماز مغرب و عشا مى‏خوانيم

و خداوند مى‏فرمايد : « وَ أَسِرُّوا قَوْلَكُمْ أَوِ اجْهَروا بِهِ إِنَّهُ عَليمٌ بِذاتِ الصُّدور » .

 «  و گفتارتان را پنهان‏ كنيد يا آنرا آشكار كنيد به تحقيق او به حقيقت سينه‏ها آگاه است »(ملك67: 13).

حالا ترجمه چند جمله از سخنان امام على ـ عليه السلام ـ را بنويسد :

« به درستى كه بر خداوند سبحان و تعالى‏ آنچه را بندگان در شب و روز كسب مى‏كنند ، مخفى نمى‏ماند ، به كار ايشان لطيف و آگاه است و علم او به آن احاطه دارد ؛ اعضاى شما گواهان اويند و جوارح شما لشكرهاى او و ضماير شما چشمهاى او و خلوتهاى شما عيان و آشكار اوست ». نهج البلاغه خطبه 199.

خانم معلم بعد از خواندن ترجمه نهج البلاغه اين آيه را خواند :

« قُلِ ادْعُو اللَّهَ اَوِ ادْعُوا الرَّحمانَ أَيّاً ما تَدْعوا فَلَهُ الأَْسْماءُ الْحُسنى‏ وَ لا تَجْهَرْ بِصَلاتِكَ وَ لا تُخافِتْ بِها وَ ابْتَغِ بَيْنَ ذلِكَ سَبيلاً » .

 « بخوانيد خدا را يا بخوانيد بخشنده را ، هر كدام را بخوانيد ؛ پس براى او نامهاى نيكو است و نمازت را بلند نخوان و آنرا آهسته [ نيز ] مكن ، ميان اين دو راهى بجو » (اسراء 17: 110 ) .

خانم معلم بعد از ترجمه اين آيه گفت : « دخترم ! متوجه شدى ؟ » .

مريم اجازه گرفت و گفت : « اسماى حسناى خدا به غير از اللَّه و رب چيست ؟ و اينكه ما بايد چطور دعا كنيم؟»

همه حتى خود خانم معلم از سؤالهاى جالب مريم تعجب كردند . خانم معلم مثل اينكه با آدم بزرگى صحبت مى‏كند ، محترمانه‏تر نشست و گفت :

« خداوند متعال هم در قرآن و هم براى دعا كردن اسماى حسناى زيادى دارد . « خدا » به زبان فارسى است ولى در قرآن « اللَّه » است . « ربّ » يعنى پروردگار ؛ « رحمان » يعنى بخشاينده ؛ « رحيم » يعنى مهربان . خدا اسمهاى زيادى دارد ، در قرآن حدود 138 نام براى خداوند ذكر شده ؛ در دعاى مجير حدود 188 نام و در دعاى جوشن كبير ( 1000 ) هزار نام براى خدا آمده است » .

سپس ادامه داد : « در كتاب توحيد ، شيخ صدوق (ره) از امام صادق ـ عليه السلام ـ و آن حضرت از پدران خود چنين روايت كرده است كه : رسول خدا ـ صلى اللَّه عليه و آله و سلم ـ فرمود : براى خداوند تبارك و تعالى‏ 99 اسم يعنى صد منهاى يك اسم است ؛ هر كه آنها را شمارش كند ، وارد بهشت خواهد شد » .

سپس خانم معلم اين اسمها را براى دخترها خواند و آنها نوشتند .( كه نامهاي خدا در صفحه آخر اين كتاب آمده است اينها نوشتند ) .

خانم معلم نگاهى به ساعت مسجد ـ كه بسمت راست او به ديوار آويزان بود ـ كرد ، و گفت :

« خب ! نيم ساعت به اذان مانده ، هر كس مى‏خواهد نماز بخواند و وضو دارد ، بماند و آنانى هم كه وضو ندارند ، مى‏توانند بروند وضو بگيرند » .

 صفحه  قبل   فهرست داستان دختر هدايت      صفحه بعد  

موسوعة صحف الطيبين

http://www.114.ir